كه بنى اميه برافتادند و عباسيان بر ملك و دولت استيلا يافتند ، خواستند كه مباشر محرّمات و محظورات و مكروهات شوند و متمسّك ملاهى و متعرّض مناهى گردند به دليل آيت « وَ لِأُحِلَّ لَكُمْ بَعْضَ الَّذِي حُرِّمَ عَلَيْكُمْ » 99 و از اتّباع اوامر و نواهى و ارتداع از زواجر و مناهى و از وعد و وعيد و تخويف و تهديد « إِنَّهُمْ يَكِيدُونَ كَيْداً وَ أَكِيدُ كَيْداً » 100 غافل ماندند ، تا مسلمانان ايشان را براى نسبت خلافت و منصب امامت ملامت و مذمّت نكنند . در جواز محرمات و رخصت محظورات از ائمّه فتاوى طلبيدند . از ايمه جماعتى كه معاصران زمان بودند و در دين و عقيدت ثابت وصلت « * » ، رخصت ندادند و گفتند كه استجازت ما آنست كه نسبت رسول صلّى اللّه عليه و سيرت و طريقت صحابهء اسلاف راشدين اقتدا و اقتفا نمايند تا به عقوبت و مؤاخذت روز آخرت مؤاخذ و ماثم ( ؟ ) نشوند . در اثناء آن چهار شخص برخاستند و از جملهء منكرات و محظورات و مندوبات براى خاطر خلفا چند چيز مباح و روا داشتند كه طريق محرّمات و منهيّات ايشان گشاده شد : يكى شراب جوشانيده ، دوم استماع سماع و باختن قمار ، سيم تجويز لواط ، چهارم متعه و رخصت مال ميراث ، چنان كه ابن حجاج گويد : الشّافعىّ يقول انّ سماعنا * و اللّعب بالشّطرنج غير حرام و ابو حنيفة قال و هو مصدّق * فيما يقول به من الاحكام شرب المثلّث و المنصّف جايز * فاشرب على امن من الآثام و اباح مالك الفقاح تطرّفا * من كلّ جارية و كلّ غلام و امام اهل البيت حلّل متعة * و هم قواعد قبّة الاسلام فاشرب و لط و ازن و قامر و احتجج * فى كل مسئلة بقول امام 101 عبّاسيان به رخصتهاى چهار امام بر جمله منهيّات و محرّمات شرع ظفر يافتند و اينها

--> ( * ) ظ : صلب ( استوار )